Lookaround
/

Nostalgie in woord en beeld

 

 

In de plaatsen langs de vroegere Gelderse Zuiderzeekust kon men in de jaren (19) dertig nog volop de oude klederdrachten tegenkomen.
Helaas is de dracht al lang niet meer algemeen. Bij hoogtij- en feestdagen komt het  sporadisch voor dat dit nostalgische aanzien nog is te aanschouwen.
Eigenlijk is de conclusie dat het niet meer bestaat die opvallende verscheidenheid aan klederdracht. Verscheidenheid door plaatselijke verschillen, maar ook verschillen door leeftijd, burger- of boerenstand en ook door de zondagse en de weekse dracht.

De klederdracht de wereld uit

De Nederlandse klederdrachten geven een uitgebreide kijk op onze volksgeschiedenis. Helaas is het dragen ervan langzaam maar zeker aan het verdwijnen en zal dit unieke stuk cultuur in de vergetelheid geraken.
In 1948 werd een poging ondernomen al die verschillende schilderachtige en interessante beelden voor altijd voor het nageslacht vast te houden door ze te verzamelen.
Er bestond een uitgebreide collectie ‘Nederlandsche Volksklederdrachten’ die in het Rijksmuseum in Amsterdam te bewonderen was en later werd overgebracht en ten toon gesteld in het Openluchtmuseum in Arnhem. 
Het was een kostbaar bezit, dat voor een groot deel afkomstig was van koningin Wilhelmina die de collectie, bestaande uit 240 stuks, bij de troonbestijging in 1898 aan haar was aangeboden.
Helaas heeft het oorlogsgeweld in het zwaar geteisterde gebied in en om Arnhem deze collectie niet gespaard.
De comité’s van de verschillende provincies deden in 1948 een poging om opnieuw een collectie bijeen te brengen, die evenals een halve eeuw geleden, de koningin aan te bieden bij haar 50-jarig jubileum en regeringsaftreden.
De oproep in 1948: ‘de klederdrachten zijn nog te vinden in ons land, ook op de Veluwe. En voor zover ze niet meer te zien aan de levende lijve zelf, dan toch nog vaak wel op de planken en in de laden van de kasten. Daar liggen de  rokken en de halsdoek die het vorig jaar misschien door een burgerjurk vervangen werden en daar liggen nog een muts, oorijzer of een halssnoer van een grootouder. Ze liggen in de kasten en daar heeft niemand iets aan.
En nu doen wij een beroep op bezitters van deze voorwerpen en vragen iets hiervan te willen afstaan aan ons land, ons volk, onze koningin.Voor ons nageslacht.’

Bij onderstaande foto rond 1900 gaat het niet zo zeer om mogelijk de eerste in het dorp Garderen gesignaleerde auto maar veel meer om de klederdracht van het mannelijke geslacht.